സന്ധ്യയും സൂര്യനും

സന്ധ്യയുടെ കാല്‍പ്പെരുമാറ്റം കേള്‍ക്കുന്നു...കുകുമചെപ്പ് തട്ടിയിട്ട് മാനം വര്‍ണ്ണാഭമായത് ആസ്വദിക്കട്ടെ. മഴമേഘങ്ങളാല്‍ തിടുക്കത്തോടെ നഗ്നത മറയ്ക്കുന്നു അവള്‍. സൂര്യന്റെ ചുംബനങ്ങള്‍ അവളെ ചുവന്നു തുടുപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടും അവളുടെ വിരഹം തീവ്രമായി അവശേഷിക്കുമ്പോള്‍...അതേകുകുമവര്‍ണ്ണം നിശയിലെ കറുപ്പില്‍ അലിഞ്ഞുപോകുന്നു. പോയ്‌വരൂ എന്ന് മൌനം സമ്മതമായ് നല്‍കുന്ന അവള്‍, സൂര്യന്‍ തനിക്കുനല്‍കിയ ചൂടിന്റെ കാഠിന്യമളന്ന് ആലസ്യത്തില്‍ മുടിയഴിച്ചിട്ടു വിടുക്കുമ്പോള്‍, മുഖം ലജ്ജയാല്‍ നാളെയ്ക്കുവേണ്ടി ആകാംഷ കൂട്ടുന്നു. സൂര്യാ, നീ അറിയുന്നു, ഇവിടെയായിട്ടും അവളുടെ മനസ്സും ശരീരവും നിന്റെ മാത്രം ചൂടിനായ് കാത്തിരിക്കുന്നു എന്ന്...